: 4 Σημεία για την κρίση τους την κρίση μας και την επίθεση που δεχόμαστε & ένα ακόμη για τις δικές μας απαντήσεις

Προκυρήξεις

01 Μαΐου 2010 εκτύπωση

4 Σημεία για την κρίση τους την κρίση μας και την επίθεση που δεχόμαστε & ένα ακόμη για τις δικές μας απαντήσεις

4 Σημεία
για την κρίση τους
την κρίση μας
και την επίθεση που δεχόμαστε
+
ένα ακόμη για τις δικές μας απαντήσεις

σημείο 1: και δηλαδή τί είναι αυτή η κρίση;

Πάνε κιόλας 3 χρόνια από το σκάσιμο της χρηματοπιστωτικής φούσκας και την επιταχυνόμενη εξάπλωση της παγκόσμιας κρίσης, μια όψη της οποίας είναι και η ελληνική περίπτωση. Τρία χρόνια κρίσης στην διάρκεια των οποίων παρ’όλο το σάλιο και το μελάνι που έχουν επιστρατευθεί από τους ειδικούς για να εξηγήσουν και να πείσουν, δεν έχουν ειπωθεί παρά ελάχιστα γι’αυτή. Στην αφήγηση της εξουσίας, η κρίση εμφανίζεται ξαφνικά, σαν μια αιφνιδιαστική φυσική καταστροφή. Αυτή η φυσικοποίηση της κρίσης σαν μια πλευρά της θεαματικής της διαχείρισης, στοχεύει στην απόκρυψη του κοινωνικού πολέμου στο πλαίσιο του οποίου η κρίση εκδηλώνεται και στο συνακόλουθο εκβιασμό της εθνικής ενότητας και της συναίνεσης μπροστά στο “κοινό κακό” που μας βρήκε. Να αυτοθυσιαστούμε δηλαδή, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να ματώσουμε, όπως γρύλιζε μέσα από τα κανάλια ο υπουργός οικονομικών τους προηγούμενους μήνες.
Αντίθετα με τον κυρίαρχο λόγο, η παρούσα κρίση δεν είναι ούτε ξαφνική ούτε αυτόνομη. Είναι η τελευταία και μάλλον πιο οξεία ως τώρα φάση μιας διαρκούς κρίσης αναπαραγωγής του καπιταλισμού που πάει αρκετές δεκαετίες πίσω. Ήταν τις δεκαετίες 60-70 που η εμφάνιση ριζοσπαστικών συλλογικών υποκειμένων και επαναστατικών κινημάτων τάραξε συθέμελα τον καπιταλιστικό κόσμο και έθεσε σε αχρηστία συνολικά το προηγούμενο μοντέλο οργάνωσης των κοινωνικών σχέσεων (αυτό της μαζικής παραγωγής/κατανάλωσης και της αναδιανεμητικής λειτουργίας του κράτους πρόνοιας). Αυτές οι αρνήσεις που εκφράστηκαν από τα εργοστάσια, τα πανεπιστήμια και τις κρεβατοκάμαρες των δυτικών μητροπόλεων μέχρι τις εσχατιές του “τρίτου κόσμου” σχηματοποίησαν μια γενικευμένη κρίση πειθάρχησης που δεν άργησε να εκφραστεί και σαν κρίση κερδοφορίας των αφεντικών. Η καθολική κρίση των ταξικών/κοινωνικών σχέσεων αποκρύφτηκε και τότε σαν τέτοια και εμφανίστηκε σαν ένα πρόβλημα που αφορούσε τη μυστικοποιημένη σφαίρα της οικονομίας.
Μπροστά στη συνεχή μείωση του ποσοστού κέρδους και την αδυναμία του να αυτο-αξιοποιηθεί ικανοποιητικά μέσα από την επένδυση στην παραγωγή λόγω της εργατικής ανυποταξίας, τα επόμενα χρόνια το κεφάλαιο επέλεξε ανάμεσα στις άλλες απαντήσεις του, την “απόδραση από το εργοστάσιο”. Αυτό εκφράστηκε με την πιστωτική επέκταση, την προσφυγή στο δανεισμό και τη λεγόμενη φυγή στη χρηματοπιστωτική σφαίρα, μια σειρά δηλαδή από τακτικές που ήταν κεντρικές στη νεοφιλελεύθερη στρατηγική των τελευταίων 30 χρόνων. Με αυτό τον τρόπο, το κεφάλαιο προσπάθησε να προστατευτεί από το συγκρουσιακό πεδίο της εκμετάλλευσης, καθώς πλέον επιτύγχανε μια “φανταστική” αυτοεπέκταση μέσα από τη συσσώρευσή του με τη μορφή χρήματος και την κερδοσκοπία. Και λέμε φανταστική γιατί όλο αυτόν τον καιρό συσσωρεύοντας δανειζόμενο χρόνο από το μέλλον και στοιχηματίζοντας σε μια μελλοντική ένταση της εκμετάλλευσης. Ένα στοίχημα που έχασε για μια ακόμη φορά πανηγυρικά το καλοκαίρι του 2007. Θα λέγαμε, λοιπόν, πως αυτή η κρίση του κεφαλαίου που τείνει να γίνει ενδημική, είναι μια κρίση εκμεταλλευσιμότητας, η κρίση της εξάρτησής του από την εργασία. Σίγουρα είναι οξύμωρο να επικαλούμαστε την εργατική ανυποταξία τη στιγμή που δεχόμαστε μια ολομέτωπη επίθεση. Ωστόσο, αν έχει ένα νόημα να μιλάμε γι’αυτό είναι αφενός ακριβώς για να απομυστικοποιήσουμε την οικονομική κρίση τοποθετώντας τη στα πραγματικά της πλαίσια, αυτά του κοινωνικού ανταγωνισμού, και αφετέρου για να αντιληφθούμε την θέση μας και την δύναμή μας μέσα σ’αυτά.

σημείο 2: όσο περνούν τα χρόνια το χρέος μεγαλώνει...

Εκτός από τη χορήγηση δανείων, οι κρατικές κοινωνικές δαπάνες ήταν αυτές που σε μεγάλο βαθμό ικανοποίησαν τις απαιτήσεις που εκδηλώθηκαν από τα κάτω από τα τέλη του ’60, προσφέροντας ένα κοινωνικό μισθό στη θέση μεγαλύτερων αυξήσεων των πραγματικών μισθών που θα επιβάρυναν το κεφάλαιο. Διευκόλυναν έτσι το κεφάλαιο στο χειρισμό μιας ανυπότακτης εργατικής δύναμης. Επιπλέον, η αύξηση των κρατικών δαπανών συνοδεύτηκε από εκτεταμένες φοροαπαλλαγές των επιχειρήσεων και των ανώτερων εισοδημάτων, σύμφωνα με τη νεοφιλελεύθερη συνταγή της τόνωσης της «ανάπτυξης», καθώς όλο και περισσότερο τα φορολογικά βάρη τα σήκωναν οι από κάτω. Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκαν κρατικοί ελλειμματικοί προϋπολογισμοί, οι οποίοι καλύπτονταν μέσω της επέκτασης του δημόσιου χρέους. Στο δημόσιο χρέος το κεφάλαιο βρήκε ένα επιπλέον μέσο κερδοφορίας, ειδικά όσο η κερδοφορία στη σφαίρα της παραγωγής παρέμενε μειωμένη. Ένας φαύλος κύκλος δημιουργήθηκε, με το κεφάλαιο να δανείζει το κράτος με το αζημίωτο και τους κρατικούς προϋπολογισμούς να επιβαρύνονται όλο και περισσότερο από την πληρωμή των τόκων στους κατόχους των ομολόγων του δημόσιου χρέους. Η άνοδος των δημόσιων ελλειμμάτων και του χρέους χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των αναπτυγμένων κρατών από τις αρχές του ’70.
Στην Ελλάδα συγκεκριμένα, η μεγάλη αύξηση του δημόσιου ελλείμματος, και ακολούθως του χρέους, αρχίζει από το ΄81 και μετά, με τη «φιλολαϊκή» πολιτική να αποτελεί μια προσπάθεια ενσωμάτωσης των αγώνων της προηγούμενης περιόδου. Οι πολιτικές λιτότητας και η επίθεση στην εργασία που ακολουθήθηκαν τα επόμενα χρόνια -με το επίπεδο ζωής να διατηρείται σε ικανοποιητικά επίπεδα μέσω του δανεισμού και την κερδοφορία να εξασφαλίζεται σε μεγάλο βαθμό μέσω της υποτιμημένης εργασίας και των μεταναστών- έφεραν τα αναμενόμενα αποτελέσματα της «ανάπτυξης» για κάποια χρόνια. Από τη δεκαετία του ’90 έχει αρχίσει η αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού μέσα από τη διεθνοποίηση, με το κράτος να είναι πια υποχρεωμένο να δανείζεται για την κάλυψη του χρέους από τις αγορές κεφαλαίου με όρους αγοράς όπως οποιοσδήποτε άλλος καπιταλιστής. Η τελευταία μεγάλη αύξηση του ελληνικού δημόσιου χρέους συσχετίζεται γενικά με το μέγεθος των τόκων τα προηγούμενα χρόνια, με το ρόλο της εκτεταμένης φοροδιαφυγής στην Ελλάδα, με το κόστος των ολυμπιακών έργων, με τη διαφθορά (ποιος άραγε έφαγε τα περισσότερα λεφτά; κτλπ), με το τεράστιο ποσό χρημάτων που δόθηκε για τη διάσωση των ελληνικών τραπεζών και αυτά σε ένα περιβάλλον οικονομικής κρίσης. Η αδυναμία ωστόσο του ελληνικού κράτους να εξασφαλίσει τα απαραίτητα δάνεια για την κάλυψη του χρέους με «λογικούς» όρους -η εκτίναξη των περιβόητων spread που πυροδότησε την δημοσιονομική κρίση- δεν μπορεί παρά να αντανακλά την κρίση της αξιοπιστίας του ελληνικού κράτους ότι θα πειθαρχήσει επαρκώς το εργατικό δυναμικό του στα χρόνια που έρχονται. Είτε με τη μορφή αμυντικών αγώνων υπεράσπισης των «κεκτημένων» είτε με τη μορφή μιας εργασιακής απειθαρχίας οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα έχουν επανειλημμένως αντισταθεί στην περαιτέρω αύξηση της εκμετάλλευσής τους και στην χειροτέρευση των όρων ζωής τους. Πράγματι, η «αναδιάρθρωση» στην Ελλάδα δεν προχωρά τα τελευταία χρόνια με τους απαιτούμενους ρυθμούς, δεν είμαστε όσο παραγωγικοί θα έπρεπε για το κεφάλαιο. Και εδώ διαφαίνεται ο πειθαρχικός ρόλος του δημόσιου χρέους. Μέσω του δημόσιου χρέους η εσωτερική αναγκαιότητα της αναδιάρθρωσης προβάλλεται ως εξωτερικά επιβαλλόμενη αναγκαιότητα – από την ΟΝΕ, το ΔΝΤ. Η αποπληρωμή του χρέους παρουσιάζεται ως ζήτημα εθνικού συμφέροντος. Πάνω σε αυτό το ιδεολογικό υπόβαθρο είναι πιο εύκολο να επιβληθούν τα μέτρα που θα ελαττώσουν το κόστος της εργασίας (π.χ. περικοπές μισθών), να μειωθούν οι δαπάνες που έχουν κοινωνική κατεύθυνση και τελικά να επιτευχθεί η μεγαλύτερη μεταφορά πλούτου προς το κεφάλαιο. Ο στόχος είναι η έξοδος από την κρίση να περάσει από πάνω μας.

σημείο 3: η κατοχή δεν τελείωσε το 44… είναι διαρκής

Το τελευταίο διάστημα από τα αστικά μήντια μέχρι αριστερές οργανώσεις παίζεται το εύπεπτο σενάριο της κατοχής από τις «ξένες» δυνάμεις. Κάπως έτσι, ένας νέος πατριωτισμός προσπαθεί να συγκροτηθεί με τη μορφή του οικονομικού εθνικισμού, φτιάχνοντας έναν εξωτερικό εχθρό που επιβουλεύεται τη χώρα. Λες και η καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι κάτι άγνωστο στην ελληνική κοινωνία. Λες και περιμέναμε τους ξένους για να καταλάβουμε ότι οι σχέσεις εκμετάλλευσης είναι ταυτόσημες με το υπάρχον σύστημα κοινωνικής οργάνωσης. Από την καραμέλα των κακών Αμερικανών μέχρι τους σύγχρονους κατακτητές του ΔΝΤ και της Κομισιόν, αυτή η ρητορεία αποκρύπτει τις αιτίες τις υποτίμησής μας αποδίδοντας τες σε κάτι «εξωτερικό», μακρινό, άρα και σχεδόν αδύνατο να πολεμηθεί. Τι να κάνουμε δηλαδή, να πάμε στην Ουάσιγκτον ή στις Βρυξέλλες; Ξεχνάνε ότι τα κράτη παγκοσμίως και, μαζί και το ελληνικό, διέσωσαν με δισεκατομμύρια δημόσιου χρήματος τις τράπεζες από την κατάρρευση το 2008. Και φυσικά δεν ήταν αποτέλεσμα φυσικής επιλογής το γεγονός ότι οι τράπεζες, αφού παντελόνιασαν τις κρατικές ενισχύσεις, επέστρεψαν στην κερδοφορία, αφήνοντας στους κρατικούς προϋπολογισμούς νέα κληρονομιά χρεών τη στιγμή που τους φταίνε δήθεν οι δαπάνες για τα νοσοκομεία για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό. Το ΔΝΤ - στο οποίο παρεμπίπτοντος συμμετέχει ενεργά η Ελλάδα - συνιστά από τη γέννησή του μια καπιταλιστική ετεροβαρή συμμαχία για την εμπέδωση της καπιταλιστικής προσταγής σε όλο την υφήλιο. Οι όροι διάσωσης έχουν υπογραφεί από την ελληνική αστική τάξη που τώρα που το «κακό» ήρθε σε εμάς σφυρίζει αδιάφορα. Είναι αστείο να παρουσιάζεται σαν εθνική συμφορά μια ξεκάθαρα ταξική επίθεση της συμμαχίας ντόπιων και πλανητικών αφεντικών απέναντι στην πιο απείθαρχη εργατική τάξη της Ευρώπης. Οι αριστεροί κυρίως θιασώτες του σεναρίου της κατοχής ας απαντήσουν γιατί η ιδεολογική ελίτ, ο χρηματιστηριακός δείκτης και οι τραπεζίτες διακατέχονται από ένα απερίγραπτο αίσθημα ευφορίας κάθε φορά που πλησίαζε η προσφυγή στο ΔΝΤ, το τελευταίο διάστημα. Όσο λοιπόν κι αν οι μηχανές του θεάματος δουλεύουν στο φουλ για να εκμαιεύσουν μια εθνική ενότητα, φυσικά και δεν υπάρχει κάποιο “εθνικό στοίχημα”. Αντίθετα, το σύνθημα “ο εχθρός μας είναι εδώ” δείχνει πιο επίκαιρο από ποτέ.

σημείο 4: ο ασφαλισμένος πέθανε, ζήτω ο ασφαλής

“Έχουμε πόλεμο”, δήλωνε ο πρωθυπουργός τον Μάρτη. Με πολεμικές προετοιμασίες προχώρησε και στη συνέχεια. Όπως άλλωστε παντού στον κόσμο. Στρατιώτες φυλάνε τα νοσοκομεία στην Κίνα από συγγενείς εγκύων που δεν έχουν πρόσβαση στη δημόσια υγεία, στη διπλανή Ιταλία ο στρατός περιπολεί στις πλατείες και στη Γαλλία μπάτσοι καιροφυλακτούν έξω από σχολεία. Είναι το αντιστάθμισμα των μέτρων που υποτιμούν τη δυνατότητα αναπαραγωγής των κοινωνιών. Με στρατιωτικούς όρους θα τα ονομάζαμε και αντίμετρα σε ένα κοινωνικό πόλεμο που μαίνεται, έστω και ακήρυχτος αλλά όχι αναίμακτος. Στην Ελλάδα το γεγονός ότι από την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα βγήκαν σχετικά αλώβητοι οι μπάτσοι, οι λιμενικοί και καραβανάδες μάλλον λέει αρκετά από μόνο του. Μέλημα των από-τα-πάνω αυτή τη στιγμή είναι οι νέες περιφράξεις στον εναπομείναντα κοινωνικό πλούτο που λεηλατείται από τα αφεντικά να φρουρούνται με κάθε κόστος. Το δόγμα χρυσοχοϊδη έχει στον πυρήνα του την ιδέα ότι το παραμικρό δείγμα διστακτικότητας μπορεί να θεωρηθεί κρατική αδυναμία και να πυροδοτήσει μια νέα κοινωνική εξέγερση. Αυτή τη φορά όμως με τη συμμετοχή και των «πρώην» πια προνομιούχων και με σαφώς διευρυμένο περιεχόμενο από αυτή του Δεκέμβρη του 08.
Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στα δημόσια οικονομικά προσπαθεί σαν αυτονόητη συνέχεια να κυριαρχήσει και στους δρόμους με την αποτρεπτική παρουσία των μπάτσων. Σπέρνουν το φόβο ποντάροντας στην προληπτική του δύναμη. Από την τρομοκρατία του χρέους στην τρομοκρατία των μπάτσων, η αντιεξέγερση στην μετά-Δεκέμβρη εποχή εφαρμόζεται με διαφορετικές αφορμές σε όλα τα καπιταλιστικά μήκη και πλάτη. Φυσικά και δίπλα σε αυτή τη στρατηγική στοιχίζεται και ένα κοινωνικό κομμάτι αφεντικών, ιδιοκτητών και λοιπών παρατρεχάμενων προσπαθώντας να σώσει ο,τιδήποτε και αν σώζεται. Φυσικά όμως και ζούμε μια τεράστια κοινωνική μετατόπιση από το διάχυτο κοινωνικό αίτημα για ασφάλεια των αρχών του 2000, καθώς πολυάριθμα τμήματα της κοινωνίας δεν έχουν ή πολύ σύντομα δεν θα έχουν και πολλά να ασφαλίσουν, ελέω πιστώσεων και μισθών.

σημείο μηδέν: και τώρα τί κάνουμε;

Είναι σίγουρο πως τα επόμενα χρόνια μόνο εύκολα δεν θα είναι για όσους και όσες βιώνουν καθημερινά τη συνθήκη της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας. Είναι επίσης σίγουρο πως η ελλάδα βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο επίκεντρο μιας προσπάθειας από την πλευρά του κράτους και των αφεντικών να ξεπεράσουν την κρίση μέσα από τη γενικευμένη επιβολή των όρων τους. Η νεοφιλελεύθερη “θεραπεία” όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την υποτίμηση και την καταστροφή κεφαλαίου και εργασίας, την βίαιη αναδιάρθρωση των σχέσεων εργασίας και την επίθεση σε όλα τα κοινωνικά πεδία και τις κατακτήσεις, ορίζει ένα στοίχημα των από-τα-πάνω που μπορεί να ξεκινά στα όρια του ελληνικού κράτους αλλά έχει πολύ ερύτερες προεκτάσεις και εφαρμογές.
Ξεπερνώντας την εύλογη παράλυση που έχει προκαλέσει η πολιτική-του-σοκ που παίζεται κεντρικά τόσο καιρό και παρακάμπτοντας τους τόνους ιδεολογίας που έχουν κατακάτσει πάνω στη σημερινή συγκυρία, είναι επιτακτική η ανυποχώρητη αντίστασή μας στους κρατικούς σχεδιασμούς. Δε χρωστάμε σε κανέναν από αυτούς που αξιώνουν τη μεγαλύτερη πειθάρχηση και αποδοτικότητά μας, το αντίθετο συμβαίνει˙και δυστυχώς τώρα δημιουργούναι και “υλικά” οι όροι ώστε να το δούμε πιο καθαρά.
Ενάντια στην απαξιωμένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που πλέον δεν έχει πολλά πράγματα να διαμεσολαβήσει, είναι σημαντικό να δώσουμε αυτόνομους αγώνες που θα βρίσκουν υποστήριξη, θα κυκλοφορούν και θα συνδέονται με τις υπόλοιπες κινήσεις. Αγώνες που θα βάζουν μπροστά τις ανάγκες μας και δεν θα αφορούν μόνο το κομμάτι της εργασίας αλλά θα διαχέονται σε όλα τα πεδία της κοινωνικής αναπαραγωγής, όπου δηλαδή στοχεύει και η δική τους επιθετικότητα.
Γι’ αυτό χρειάζεται να οργανωθούμε. Αυτό σημαίνει να διαλέξουμε πλευρά μέσα στη σημερινή κατάσταση ξεπερνώντας τους διαχωρισμούς μας και υφαίνοντας την απαραίτητη υλική και συναισθηματική αλληλεγγύη. Όπως χρειάζεται να εφευρεθούν οι νέες κοινότητες στο έδαφος των οποίων θα συναντηθούμε, θα δημιουργήσουμε τις δικές μας δομές και αντι-θεσμίσεις, ανταγωνιστικές προς το Υπάρχον, που θα βλέπουν πέρα από αυτό. Είναι πια οριστικό πως το τέλος της καπιταλιστικής υπόσχεσης έχει σημάνει την αρχή μιας ακόμη μεγαλύτερης λεηλασίας. Και ποιος δεν βλέπει πως η χρεωκοπία είναι όχι μόνο/όχι τόσο οικονομική, αλλά βιώνουμε μια πολυεπίπεδη συστημική κρίση. Πως το πρόβλημά μας δεν είναι τα πεσμένα ποσοστά κέρδους των αφεντικών μας, αλλά η εντεινόμενη υποτίμηση των ζωών μας, η πτωτική τάση του “ποσοστού ευτυχίας” στην οποία έχουμε καταδικαστεί.
Εκτός από δύσκολοι, λοιπόν, οι καιροί είναι ενδιαφέροντες. Πέρα από το στοίχημα των αφεντικών για την βαθύτερη καθυπόταξη των ζωών μας, υπάρχει και το δικό μας στοίχημα για την καταστροφή του πολιτισμού της εκμετάλλευσης και της απόγνωσης, για την ευκαιρία να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Κι αυτό είναι, όπως πάντα, ανοιχτό.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΦΑΜΠΡΙΚΑ-ΥΦΑΝΕΤ
WWW.YFANET.NET

σχετικά tags: οικονομία, κίνημα, απεργία, εργασία, πρωτομαγιά

ΧΡΟΝΙΚΟ

Το εγκαταλειμμένο εργοστάσιο της Υφανέτ καταλήφθηκε στις 20 Μάρτη του 2004. Η κατάληψη ήρθε ως επακόλουθο ζυμώσεων και αναγκαιοτητών που προέκυψαν ύστερα από τα γεγονότα του Ιούνη του 2003 και της αλληλεγγύης στους 7 συλληφθέντες και απεργούς πεινάς. Έτσι ορισμένες συλλογικότητες και άτομα που θέλησαν να δράσουν συλλογικά, ανταγωνιστικά και αυτόνομα μέσα από νέες πιο δυναμικές δομές, αποφάσισαν ύστερα από συνελεύσεις και συζητήσεις την κατάληψη του εργοστασίου.

Η κατάληψη του παλιού εργοστασίου είναι μια έμπρακτη απάντηση στον παραλογισμό της μητρόπολης, όπου οι άνθρωποι στοιβάζονται σε διαμερίσματα, οι δημόσιοι χώροι ερημώνουν, οι αλάνες γίνονται πάρκινγκ, τα εγκαταλελειμμένα εργοστάσια γίνονται μουσεία-πολυχώροι κατανάλωσης και εφετζίδικων lifestyle συνευρέσεων. Η επιλογή της κατάληψης εκτρέπει την έννοια του ιδιωτικού χώρου και τον κάνει δημόσιο, ανοιχτό, ζωντανό.

Η κατάληψη ως πράξη είναι μια στιγμή απελευθέρωσης ως διάρκεια είναι η επανοικειοποίηση του κλεμμένου χώρου και χρόνου, ένα πείραμα μέσα από το οποίο θα ξαναεφεύρουμε συλλογικά τις επαναστατικές διαδικασίες που θα μας επιτρέψουν να κινηθούμε οργανωμένα και ανταγωνιστικά προς το υπάρχον, ένας χώρος ο οποίος θα γεννήσει σχέσεις συντροφικότητας και εμπιστοσύνης ώστε να κινηθούμε δημιουργικά απέναντι στη μιζέρια της αλλοτριωμένης κοινωνίας και των εαυτών μας. Σημαίνει ακόμα τη βίωση μιας καθημερινότητας ενάντια στην πραγματικότητα του χρήματος, τις ιεραρχικές-εξουσιαστικές δομές και την αυταρχικότητα του συστήματος.

Μέσα από κάθε μας ενέργεια προσπαθούμε να φτάσουμε ένα βήμα πιο κοντά στην ανατροπή, στη συλλογικοποίηση των αρνήσεων και των ονείρων μας.

Χρονικό εκδηλώσεων και δράσεων

2004-2010

20 Μαρτίου 2004 κατάληψη Φάμπρικα Υφανετ

16 Απριλίου 2004 Πορεία στη Κ. Τούμπα με αφορμή το σφράγισμα της πόρτας της κατάληψης από την Εθνική Τράπεζα

29 Απριλίου 2004 εκδήλωση για την ιστορία και τους εργατικούς αγώνες στην Υφανέτ

21 Μαΐου 2004 εκδήλωση «Στίρνερ και Νίτσε: τα όρια του μηδενισμού» από ομάδα βιβλιοθήκης

28 Μαΐου 2004 εκδήλωση παρουσίαση του δελτίου αντιπληροφόρησης για τους μετανάστες από indymedia Θεσσαλονίκης

4 Ιουνίου 2004 εκδήλωση για τη Zanon (αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο στην Αργεντινή) από Ανάρες

19 - 21 Ιουνίου 2004 «3 μέρες για 3 μήνες», δημόσιοι χώροι και πόλη φυλακή με παρουσίαση σχετικού εντύπου, συζήτηση, προβολές, συναυλίες

24 Ιουνίου 2004 συμμετοχή στην κατάληψη των γραφείων ολυμπιακών αγώνων

14 Ιουλίου 2004 παρέμβαση-προβολή στη πλατεία Ναυαρίνου ενάντια στην αστυνομοκρατία, τα εργατικά ατυχήματα και τους ολυμπιακούς αγώνες

11 - 12 Οκτωβρίου 2004 εκδήλωση, συζήτηση, προβολή για την ψυχική υγεία και τα κρατικά ιδρύματα από ψυχιατροxol

16 – 17 Οκτωβρίου 2004 «5 χρόνια Μαύρη Γάτα», πανελλαδική συνάντηση στεκιών, εκδηλώσεις, συναυλίες

21 Οκτωβρίου 2004 πορεία ενάντια στην εθνική ενότητα (συμμετοχή 200 άτομα)

13 Νοέμβρη 2004 «ισραηλινοί αναρχικοί ενάντια στο τείχος» με παρουσίαση, προβολή, συζήτηση

19 Νοεμβρίου 2004 «πριν το τέλος» θεατρική παράσταση με θέμα τη σωματεμπορία και τη σεξουαλική εκμετάλλευση

26Νοεμβρίου 2004 «η κοινωνία του θεάματος σήμερα», εκδήλωση- από ξενοδοχείο των ξένων

μέσα Δεκέμβρη «λίγο πριν», θεατρικές παραστάσεις

19 Δεκεμβρίου 2004 κατάληψη μακεδονικού πρακτορείου ειδήσεων σε ένδειξη αλληλεγγύης στο συλληφθέντα για τα γεγονότα του Α.Τ. αγίου παντελεήμονα

24 Φεβρουαρίου 2005 «Βιοπολιτική, Εξουσία, Γνώση: μια ανάγνωση του έργου του Φουκό»-από ομάδα βιβλιοθήκης

30 Μαρτίου 2005 πορεία ενάντια στα εθνικιστικά πογκρόμ (συμμετοχή 250 άτομα)

13 Απριλίου 2005 ποδηλατοπορεία οργανωμένη από πρωτοβουλία μέσα από την κατάληψη

16 Απριλίου 2005 «1 χρόνος Φάμπρικα Υφανέτ», πολυδρώμενα, προβολές, θεατρικά, εκθέσεις, συναυλίες

28 Μαΐου 2005 «Πώς εκτροχιάστηκε ο Ρομπέρτο Ζούκο», θεατρική παράσταση από ομάδα αντιβίωση

9 Ιουνίου 2005 πορεία ενάντια στην εθνικοπατριωτική φιέστα του ψωμιαδη για τα γενέθλια του μ. Αλέξανδρου

Ιούνης 2005 συμμετοχή στις κινήσεις αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Bahoz

9 Σεπτεμβρίου 2005 παρέμβαση στη μονή λαζαριστών ενάντια στα σχέδια δημιουργίας μουσείου σύγχρονης τέχνης στην υφανέτ

29 Οκτωβρίου 2005 συναυλίες Hip Hop

5-6 Νοεμβρίου 2005 «Προς μία μεταλλαγμένη κοινωνία» διήμερο με συζητήσεις και προβολές από παιδιά του σωλήνα

11 Νοεμβρίου 2005 επίθεση με μπογιές στο γαλλικό ινστιτούτο σε αλληλεγγύη στην εξέγερση των μεταναστών στα γαλλικά προάστια

11-12 Νοεμβρίου 2005 «αυτοοργανωμένη κινηματογράφηση: η κολεκτίβα AK – KRAAK»

26 Νοεμβρίου 2005 παρουσίαση του βιβλίου οι Αόρατοι από τον Nanni Balestrini – συζήτηση για το ιταλικό ανταγωνιστικό κίνημα

18 Φεβρουαρίου 2006 πορεία ενάντια στο συνεδρίου του ΛΑΟΣ (συμμετοχή 450 άτομα)

28 Μαρτίου 2006 επίθεση και καταστροφή των γραφείων της φασιστικής πατριωτικής συμμαχίας (συμμετοχή 200 άτομα)

8 Απριλίου 2006 συναυλία Ωχρά Σπειροχαίτη στην Καμάρα για τα 2 χρόνια της κατάληψης

12 Μαΐου 2006 εκδήλωση με τον Γιάννη Ταμτάκο για τα 70 χρόνια από την εξέγερση των καπνεργατών του 1936

20 Μαΐου 2006 εκδήλωση για την επισφάλεια με τον Franco Berardi Bifo

6 Ιουνίου 2006 επίθεση και πορεία στα γραφεία της τσιμεντοβιομηχανίας Τιτάν για τον θάνατο 2 εργατών (συμμετοχή 150 άτομα)

22 Ιουνίου 2006 εκδήλωση ενάντια στους εθνικούς μύθους από εφημερίδα εργατική εξουσία

6 Ιουλίου 2006 μητροπολιτικό καλοκαίρι αθλοπαιδιές, βουτιές, στην Υφανέτ

9 Σεπτεμβρίου 2006 επίθεση από 100 άτομα με αυγά σκουπίδια πατατοβόμβες σε εκδήλωση του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης που φιλοδοξεί να εγκατασταθεί στο κτήριο της Υφανέτ

19 Νοεμβρίου 2006 πορεία στην Αμάρυνθο ενάντια στο βιασμό 16χρονης Βουλγάρας (130 άτομα)

27 Νοεμβρίου – 3 Δεκεμβρίου 2006 1ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στην Φάμπρικα - Υφανέτ

2 Δεκεμβρίου 2006 παρουσίαση – εκδήλωση του βιβλίου «Άπαντα του Μπακούνιν» από ομάδα βιβλιοθήκης

5 Δεκεμβρίου 2006 πορεία αλληλεγγύης στους μετανάστες (συμμετοχή 500 άτομα)

9 Δεκεμβρίου 2006 συμμετοχή στην πανελλαδική πορεία αλληλεγγύης στους μετανάστες στην Αθήνα από το αναρχικό συντονιστικό (συμμετοχή 600 άτομα)

19 Ιανουαρίου 2007 κατάληψη δικηγορικού συλλόγου για τους συλληφθέντες και απεργούς πείνας από την πορεία του κοινωνικού φόρουμ στην Αθήνα στης 16 Μάη 2006

3 Φεβρουαρίου 2007 πανελλαδική συνάντηση ομάδων για ζητήματα βιοτεχνολογίας- μεταλλαγμένων και εκδηλώσεις παρουσιάσεις για μεταλλεία Χαλκιδικής, Υποθαλάσσια Αρτηρία, φράγμα Αράχθου, εκτροπή Αχελώου, εργοστάσιο ΔΕΗ Πτολεμαίδας, greenscare στις ΗΠΑ

2 Μαρτίου 2007 ποδηλατοπορεία από ποδηλατίστας (συμμετοχή 100 ποδηλατες/ισσες)

3 Μαρτίου 2007 συνάντηση του πανελλαδικού συντονιστικού αλληλεγγύης σε μετανάστες και πρόσφυγες, εκδηλώσεις, προβολές, συναυλίες - θεατρική παράσταση «το πιστοποιητικό» του Νικολάι Έρντμαν από τη θεατρική ομάδα μεταναστών Θεσσαλονίκης

29 Μαρτίου 2007 εκδήλωση ενάντια στην υποθαλάσσια αρτηρία από πειρατές της παραλιακής

30 Μαρτίου 2007 ποδηλατοπορεία ενάντια στην υποθαλάσσια αρτηρία από ποδηλατίστας + πειρατές της παραλιακής(συμμετοχή 200 ποδηλατες/ισσες)

31 Μαρτίου 2007 πορεία ενάντια στη υποθαλάσσια αρτηρία από πειρατές της παραλιακής (συμμετοχή 300 άτομα)

3 Απριλίου 2007 μηχανοκίνητη πορεία αλληλεγγύης στο κέντρο κράτησης μεταναστών (συμμετοχή 100 άτομα)

27 Απριλίου 2007 ποδηλατοπορεία από τους ποδηλατίστας (συμμετοχή 200 ποδηλατες/ισσες)

1 Μαΐου 2007 πορεία ενάντια στην επισφάλεια (συμμετοχή 350 άτομα)

18 Μαΐου 2007 συμμετοχή στην πανελλαδική πορεία αλληλεγγύης στους μετανάστες στην Πάτρα (συμμετοχή 400 άτομα)

24 Μαΐου – 3 Ιουνίου 2007 11ημερο φεστιβάλ εκδηλώσεων – συζητήσεων – προβολών – συναυλιών για τα 3 χρόνια της κατάληψης

εκδήλωση Αυτοοργανωμένοι κοινωνικοί χώροι-καταστολή-υπεράσπιση
Πρώτη προβολή μιας αυτοοργανωμένης κινηματογραφικής παραγωγής
«Ξεκλειδώνοντας τον Κλήδονα» Παρουσίαση της Υπερεαλιστικής ομάδας Αθηνών
Ενημέρωση-Συζήτηση με θέμα την καταστολή της κατάληψης Ungdomshuset στη Κοπεγχάγη
Παρουσίαση του παιχνιδιού «Το Ντουλάπι: μια πρόβα εξέγερσης» από τη μηχανή
«Πως το καταλάβαμε» Προβολή video από την κατάληψη Villa Αμαλίας
Εκδήλωση με θέμα «Προβληματικές για την καθημερινότητα σε μια κολεκτίβα και ο συσχετισμός της με τη γενικότερη απελευθερωτική διαδικασία» από τη στεγαστική κολεκτίβα της κατάληψης
«Κυνήγι Θησαυρού» Ένα ντοκιμαντέρ για την υπόθεση της μεταλλουργίας χρυσού στη βόρεια Χαλκιδική
Συζήτηση με θέμα: Έθνος, Αντιμπεριαλισμός, Ανταγωνιστικό Κίνημα
«Σημειώσεις για τη μνήμη» ένα οπτικοακουστικό δρώμενο
Θεατρική παράσταση «Ο θείος Πάπαρος» της ομάδας Bufonata από τη Villa Αμαλίας
Εκδήλωση του ελευθεριακού νηπιαγωγίου EL PASO DAY - Ξενάγηση Παραμύθι

31 Μαΐου 2007 πορεία εορτασμού των 3 χρόνων και αλληλεγγύης στην Φάμπρικα Υφανέτ (συμμετοχή 800 άτομα)

18-21 Αυγούστου 2007 συμμετοχή στις πορείες αλληλεγγύης για δολοφονημένο νιγηριανό Τόνυ Ονούα

25 Οκτωβρίου 2007 παρέμβαση ενάντια στις εθνικές παρελάσεις σε 150 σχολεία της Θεσσαλονίκης

4 Νοέμβριου 2007 συνδιοργάνωση με Terra Ingognita, Στέκι στη Φιλοσοφική, Εστίες Δ μηχανοκίνητης πορείας αλληλεγγύης στις φυλακές Διαβατών (συμμετοχή 250 άτομα)

9 Νοεμβρίου 2007 προβολή ντοκιμαντέρ και εκδήλωση για το DIY

12-16 Νοεμβρίου 2007 2ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ

1 Δεκεμβρίου 2007 Όχι άλλα δάκρυα για τους δολοφονημένους μετανάστες, συγκέντρωση πορεία για τον δολοφονημένο νιγηριανό Τόνυ Ονούα

15 Ιανουαρίου 2008 Καλό ταξίδι μπάρμπα Γιάννη, όλα συνεχίζονται…

14 Φεβρουαρίου 2008 Ο μύθος της αειφόρου ανάπτυξης (εκδήλωση της αντιεξουσιαστική επιθεώρησης black out)

22 Φεβρουάριου 2008 Πορεία αλληλεγγύης στον Β. Μποτζατζή και στους 3 διωκόμενους συντρόφους

21 Μαΐου 2008 Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους 7 του Ιούνη του 2003 στα Δικαστήρια

30 Μαΐου 2008 Συζήτηση με την υπερρεαλιστική ομάδα Αθήνας, η πολιτική θέση του υπερρεαλισμού

1 Ιουνίου 2008 Μια βραδιά με τον μπάρμπα-Γιάννη

18 Ιουνίου 2008 Παρουσίαση Βιβλίου ΣΩΜΑ, ΧΩΡΟΣ & ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡ(Ι)ΟΤΗΤΑΣ

20 Ιουνίου 2008 Η άνοδος της ακροδεξιάς και το ανταγωνιστικό κίνημα στην Ιταλία, εκδήλωση με την Ilaria Bussoni και τον Sergio Bianchi (από τον κινηματικό εκδοτικό οίκο Derive Approdi)

21 Ιουνίου 2008 Η G700 δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις ΣΤΟ ΓΑΛΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑΣ Δε μιλάμε για λίγα ευρω παραπάνω αλλά για όλη μας τη ζωή

19 Σεπτεμβρίου 2008 Συναυλία Kalashnikov, Prigogine

26 Σεπτεμβρίου 2008 Αντιφασιστική πορεία στην κάτω τούμπα

16 Οκτωβρίου 2008 Πορεία αλληλεγγύης στους μετανάστες

11 Νοέμβριου 2008 3ο φεστιβάλ πολιτικού ντοκιμαντέρ

11 Νοεμβρίου 2008 Πορεία αλληλεγγύης στον αγώνα των φυλακισμένων

9 Δεκεμβρίου 2008 Κάλεσμα στην πορεία την ημέρα της κηδείας του Αλέξη Γρηγορόπουλου

17 Ιανουαρίου 2009 Συμμετοχή στην πορεία στη Λάρισα ενάντια στον τρόμο (συμμετείχαν πάνω από 5000 άτομα)

12 Φεβρουάριου 2009 Πορεία αλληλεγγύης στην Κ. Κούνεβα και σε όλους τους συλληφθέντες του Δεκέμβρη

12 Φεβρουάριου 2009 Συμμετοχή στην τριήμερη κατάληψη του πολιτιστικού κέντρου τούμπας

21 Φεβρουαρίου 2009 Συναυλία Βαλπουρία Νύχτα, Kognita sperans, waxing gibbous

1 Μαρτίου 2009 Συναυλία Ωχρά Σπειροχαίτη

13 Μαρτίου 2009 Radio Alice – Bologna 1977, προβολή δουλεύοντας με το πάσο μας

14 Μαρτίου 2009 Κυριαρχία και Εξέγερση συζήτηση με τον Alfredo Bonanno

26 Μαρτίου 2009 Ο εσωτερικός εχθρός στο Ισραήλ, εκδήλωση με τους αναρχικούς ενάντια στο τοίχος

20 Απριλίου 2009 3 μέρες για την εξέγερση

28 Απριλίου 2009 Πορεία: κάτω τα χέρια από τις καταλήψεις (συμμετείχαν 1000 άτομα)

1 Μαΐου 2009 Συγκέντρωση – πορεία ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΑ

13 Μαΐου 2009 Μωβ Καφενείο : Judith Butler.Philosophe en tout genre(2006) ντοκιμαντέρ του Paule Zajdermann για τη ζωή και το έργο της.

15-16-17 Μαΐου 2009 Πανελλαδικό τριήμερο εκδηλώσεων και συζητήσεων για την αντίσταση στη βιοτεχνολογiα της κυριαρχiας από το κοινό τόπο.

20 Μαΐου 2009 Μωβ Καφενείο Paris is burning(1991) ντοκιμαντέρ της Jenny Livingstone για τους χορούς ντραγκ στο Χάρλεμ.

22 Μαΐου 2009 Εκδήλωση-Συζήτηση με τον αγωνιστή Στέργιο Κατσαρό (Παρουσίαση του βιβλίου Εγώ ο Προβοκάτορας , ο Τρομοκράτης).

27 Μαΐου 2009 Μωβ Καφενείο Παρουσίαση Παραστασιακές επιτελέσεις και συγκρότηση του φύλου:δοκίμιο πάνω στη φαινομενολογία και τη φεμινιστική θεωρία, Judith Butler (1998).

29 Μαΐου 2009 Παρουσίαση-συζήτηση του βιβλίου: Κρίση, Αναδιάρθρωση και Ταξική Πάλη στα Πανεπιστήμια.

11 Ιουνίου 2009 Εκδήλωση Κρίση νέες δυνατότητες για επανάσταση, ή πιο βίαιη καπιταλιστική αναδιάρθρωση (με του George Caffentzis, Silvia Federici).

7 Ιουλίου 2009 Πορεία αλληλεγγύης στους μετανάστες (συμμετείχαν 1200 άτομα).

31 Ιουλίου 2009 3ημερο κρίση, αντιεξέγερση, αντιστάσεις.

19 Σεπτεμβρίου 2009 Εκδήλωση «ο καιρός των τσιγγάνων» με συντρόφισσες από τις αναρχοφεμινιστικές κολλεκτίβες Erinyen και Love Kills.

10 Οκτωβρίου 2009 Συναυλία Rene Biname, Chinese Basement.

30 Οκτωβρίου – 1 Νοεμβρίου 2009 3ημερο ενάντια στο εμπόρευμα και το θέαμα από την συντεχνιαπλην.

18 Νοεμβρίου 2009 Μωβ Καφενείο Παρουσίαση σχετικά με τη ζωή και το έργο της Virginia Woolf.

22-27 Νοεμβρίου 2009 4ο Φεστιβάλ πολιτικού Ντοκιμαντέρ

27 Νοεμβρίου 2009 Κάλεσμα σε πορεία για την άμεση απελευθέρωση του αναρχικού Ηλία Νικολάου.

28 Νοεμβρίου 2009 Εκδήλωση για την ομοφωνία, Συζήτηση για την ιεραρχία, τις δομές και τις σχέσεις στις συλλογικότητες του ανταγωνιστικού κινήματος.

5 Δεκεμβρίου 2009 Κατάληψη στο Ολύμπιον για δημιουργία τόπου συνάντησης και οργάνωσης των δράσεων για τον ένα χρόνο από την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

6 Δεκεμβρίου 2009 Κάλεσμα στην πορεία για τον ένα χρόνο από την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

6 Φεβρουαρίου 2010 Live dj set hip hop.

8 Φεβρουαρίου 2010 Συμμετοχή στην παρέμβαση και διακοπή συνεδρίου για την βιομηχανία απο αντιεξουσιαστές/τριες στο ξενοδοχείο Νικόπολις.

12 Φεβρουαρίου 2010 Πορεία στην κάτω Τούμπα ενάντια στο φασιστοειδές χτύπημα στην κατάληψη Φάμπρικα Υφανετ (συμμετοχή 350 άτομα).

24 Φεβρουαρίου 2010 Μωβ καφενείο συναυλία Ms Ratter.

4 Μαρτίου 2010 ξεκινάει η λειτουργία του αυτοοργανωμένου εργατικού καφενείου café la rage. Εκδήλωση Το νομισματικό σύστημα και ο ρόλος του διεθνούς δανεισμού προβολή αποσπάσματος από το ντοκιμαντέρ zeitgeist, συζήτηση σχετικά με την περίπτωση του ελληνικού κράτους

3 έως 26 Μαρτίου 2010 Εκδηλώσεις - προβολές : Δυτική Γερμανία 1967-1987-20 χρόνια ριζοσπαστικών αγώνων.

24 Απριλίου 2010 Εκδήλωση του Café la Rage: Ταξικοί αγώνες και μορφές οργάνωσης των εργατών Παρουσίαση μπροσούρας: Reform or Revolution, η σχέση ανάμεσα στο πολιτικό και το κοινωνικό στα πλαίσια της Β Διεθνούς (εκδ. κινούμενοι τόποι).

8 Μαΐου Απριλίου 2010 Εκδήλωση του Café la Rage: Ασφαλιστικό και ταξικοί αγώνες, η πολιτική του χρήματος, ταξικός ανταγωνισμός και ασφαλιστικό σύστημα από τη συλλογικότητα «παιδιά της γαλαρίας».

13 Μαΐου 2010 Εκδήλωση του Café la Rage: Zanon ένα παράδειγμα εργατικής αυτοδιαχείρισης.

22 Μαΐου 2010 Εκδήλωση του Café la Rage: το κίνημα ανέργων εργατών στην Αργεντινή.

26 Μαΐου 2010 Εκδήλωση του Μωβ Καφενείου: τώκιν αμπάουτ περφορματίβιτυ, φρομ Τζουντιθ Μπατλερ το Σποντζμπομπ Σκουερπαντς mia dialeksh gia thn epitelestikothta katalhlh gia olh thn oikogeneia.

2 Ιουνίου 2010 Εκδήλωση του Μωβ Καφενείου: Ένα μικρό πολύ μικρό αφιέρωμα στη Σύλβια Πλαθ.

5 Ιουνίου 2010 Εκδήλωση:Χρέος τα πρώτα 5000 χρόνια εκδήλωση με τον David Graeber.

16 Ιουνίου 2010 Θερινό σινεμά στο Μωβ καφενείο Προβολή της ταινίας : \"Για όλα φταίει το γκαζόν\", της Josiane Balasko.

17 Ιουνίου 2010 Παρουσίαση Rebel : Θεωρία και Ανάλυση για το ανταγωνιστικό κίνημα.

18 Ιουνίου 2010 Εκδήλωση για την κρίση του καπιταλισμού και την ελληνική κρίση του χρέους.

24 Ιουνίου 2010 Εκδήλωση-συζήτηση με τον John Holloway, Η κρίση σαν υλική πραγματικότητα της δικής μας αντιεξουσίας και η επανεφεύρεση της επανάστασης σήμερα.