Προκυρήξεις
Οι κανίβαλοι επιτίθενται (προκύρηξη ενάντια στα πογκρόμ μεταναστών)
Οι κανίβαλοι επιτίθενται
Φόβος
Ο φόβος φυλάει τα έρμα
Τους τελευταίους μήνες το ιστορικό κέντρο της Αθήνας και ιδιαίτερα η πλατεία του αγίου Παντελεήμονα γίνεται το σύμβολο των μίντια, των κρατικών φορέων και των ακροδεξιών. Μια περιοχή που συγκεντρώθηκαν οι κάθε είδους πιάτσες μετά το 2004 στην προσπάθεια να «καθαρίσει» η πόλη. Το «σύμβολο του κακού» αυτή τη φορά είναι οι «παράνομοι» μετανάστες και οι τοξικοεξαρτημένοι. Η «υποβάθμιση της ζωής» των ντόπιων κατοίκων γίνεται η καραμέλα στο στόμα των μέσων μαζικής «ενημέρωσης» λες και οι μετανάστες και οι μετανάστριες ήρθαν στην ελλάδα για να οργανώσουν την οικονομία του εγκλήματος. Λες και οι πελάτες αυτής της εξαθλίωσης ή αυτοί που απομυζούν κέρδη έχουν τα χέρια τους καθαρά. Η δημόσια συζήτηση που αναπτύσσεται αποκρύπτει από την μία τα νταλαβέρια της αστυνομίας, της μαφίας και των αφεντικών που διαχειρίζονται τις πιάτσες και τα σώματα των μεταναστών και από την άλλη μας κάνει να ξεχνάμε την κρίση του καπιταλισμού και την κρίση των νοημάτων του.
Ποιος πρέπει να φοβάται ποιον;
Από τη μία το ελληνικό κράτος, χωρίς προσχήματα, υιοθετεί τις πλέον ολοκληρωτικές μορφές επίθεσης. Σκούπες, ξύλο, συλλήψεις, μαζικές απελάσεις, νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αποκλεισμοί περιοχών, πλοία-φυλακές, συνεργασία με φασίστες, στρατιωτικές επιχειρήσεις στα σύνορα με την συνεργασία της frontex (ευρωπαϊκή υπηρεσία φύλαξης των συνόρων) και πάει λέγοντας.
Από την άλλη μετανάστες στοιβαγμένοι σε πολυκατοικίες και ξενοδοχεία μιας νύχτας, πεταμένοι στο περιθώριο της μητρόπολης, περιφέρονται στο κέντρο της Αθήνας πουλώντας ότι πουλιέται από την ντόπια και βαλκανική μαφία, από cd μέχρι το ίδιο τους το σώμα. Στα χωράφια της ελληνικής επαρχίας αποκλεισμένοι σε στρατόπεδα εργασίας, στην Πάτρα στοιβαγμένοι σε παραπήγματα, στην Πέτρου Ράλλη σχηματίζοντας μάταια ατελείωτες ουρές για να πάρουν χαρτιά.
Κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας έχουν πάψει από καιρό να είναι ουδέτερα και πλέον παίρνουν σαφώς θέση ενάντια στους μετανάστες. Το είδαμε στα πογκρόμ του 2004 ως κορύφωση της δεκαπενταετούς υποτίμησης των αλβανών μεταναστών, όπου κυνηγήθηκαν αλβανοί μετά το ποδοσφαιρικό ματς ελλάδα-αλβανία, με αποκορύφωμα τη δολοφονία τριών. Το ξαναβλέπουμε στην διαρκή κανιβαλική ρητορεία για τους νέους «παράνομους» μετανάστες που ρίχνουν το επίπεδο της ζωής μας, που βρωμίζουν τις πόλεις μας, που είναι και λίγο ισλαμιστές, που λεηλάτησαν το Δεκέμβρη το εμπορικό κέντρο της Αθήνας… Αυτός ο διάχυτος κοινωνικός ρατσισμός δίνει χώρο στα πιο συντηρητικά κομμάτια να υιοθετούν φασιστικές πρακτικές, συμπορευόμενα έτσι με τα συμφέροντα των αφεντικών που θέλουν τους μετανάστες διαρκώς πειθαρχημένους και υποτιμημένους. Φασίστες, «αγανακτισμένοι πολίτες», καρατζαφερικοί και φοβισμένοι οικογενειάρχες αναλαμβάνουν δράση επιτιθέμενοι στους πιο εξαθλιωμένους: πραγματοποιούν πογκρόμ όπως στον άγιο-Παντελεήμονα, βασανίζουν μετανάστες σέρνοντας τους πίσω από μηχανάκια στη Μανωλάδα, πυρπολούν χώρους συνάθροισης και συλλογικοποίησης, την πέφτουν σε σπίτια και κατειλημμένους χώρους στέγασης. Και όλα αυτά για να υπενθυμίζει στους υπόλοιπους μετανάστες (τους υπό ενσωμάτωση) πως αυτά θα πάθουν αν τολμήσουν να σηκώσουν κεφάλι, στα χωράφια, στα καθαρά σπίτια, στα μπουρδέλα, στα κάτεργα των εν ελλάδι αφεντικών. Η περίπτωση της Κ. Κούνεβα έρχεται να επιβεβαιώσει τον κανόνα.
Κρίση στα μπατζάκια μας…
Εν μέσω κρίσης δίχως να διαφαίνεται λύση, το ελληνικό αλλά και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη συνεδριάζουν στις Βρυξέλες μιλώντας για την πλήρη ελαστικοποίηση της εργασίας και τη φύλαξη των ευρωπαϊκών συνόρων. Το ζήτημα της μετανάστευσης αναδεικνύεται σε πρωτεύων «κουκουλώνοντας» το πρώτο. Τόσο σαν μια ανάγκη διαίρεσης των εργατικών στρωμάτων – διαίρεση που χρησιμοποιεί όλα τα πιθανά ιδεολογικά εργαλεία, όσο και σαν μια συνολικότερη ορθολογική διαχείριση του «πλεονάζοντος» πληθυσμού. Αυτός ο «πλεονάζον» πληθυσμός, παρότι χρήσιμος για το κεφάλαιο ως δεξαμενή φτηνής εργασίας και μηχανισμός υποτίμησης της εργασίας μπορεί να γίνει επικίνδυνος όταν τεθεί το ζήτημα της αναπαραγωγής του με υλικούς όρους άρα και το ζήτημα του αγώνα για την βελτίωση των συνθηκών ζωής. Από την διάχυτη απειθαρχία μέχρι την οργάνωση απεργιών στους χώρους εργασίας, από την έμπρακτη αμφισβήτηση των συνόρων μέχρι την δημιουργία αυτόνομων δικτύων αλληλεγγύης, οι μετανάστες υπάρχουν για να αμφισβητούν αλλά και για να επιβεβαιώνουν την εξουσιαστική μορφή έθνος-κράτος. Για ένα κράτος που, τώρα όσο ποτέ λόγω της καπιταλιστικής κρίσης, δεν πρέπει να χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια του, η κοινοί αγώνες ντόπιων και ξένων εργατών, η συνάντηση στους δρόμους με συγκρουσιακή διάθεση είναι ο χειρότερος εφιάλτης του. Αυτόν πρέπει να επιβεβαιώσουμε.
Μπροστά στις ενδεχόμενες εκρήξεις, όπως αυτή του Δεκέμβρη ή και εκείνη στα προάστια του Παρισιού, το κράτος κατασκευάζοντας εσωτερικούς εχθρούς αναδιοργανώνει την διαχείριση του φόβου ώστε να συσπειρώσει τον εθνικό κορμό. Το ότι στοχοποίησε πάλι τους μετανάστες δεν είναι τυχαίο. Εξέγερση αυτοί, πειθάρχηση, υποτίμηση, διαίρεση το κράτος. Τι απομένει σαν στρατηγική; 6 μήνες βομβαρδισμοί «εγκλημάτων» στους τηλεοπτικούς δείκτες, 6 μήνες ρατσιστική ρητορεία, 6 μήνες μετατόπιση της συζήτησης από τις επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης στις ζωές μας στο ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες. Το κράτος προστάζει στον εθνικό κορμό: Αν θέλετε να σώσετε τα τομάρια σας (τρόπος ζωής, ευημερία, ασφάλεια, κατανάλωση) ελάτε μαζί μας, αλλά θα κάνετε και θυσίες. Κοιτάξτε τι όμορφοι που είναι οι δρόμοι γεμάτοι αστυνομία, πότε νιώσατε πιο ασφαλείς;
Τώρα, άμα σου παίρνει καμιά τράπεζα το σπίτι, άμα απολύεσαι στα 50, άμα δεν θα πάρεις σύνταξη ποτέ, άμα δουλεύεις σε δυο δουλειές για να τα βγάζεις πέρα δεν έχει και πολύ σημασία. Εξάλλου η οικονομία της ασφάλειας ανοίγει και νέους εργασιακούς ορίζοντες. Δεν είναι τυχαίο που οι στρατιωτικές, οι αστυνομικές σχολές και οι εταιρίες security έχουν όλο και αυξανόμενη ζήτηση. Προετοιμασία για πόλεμο, λοιπόν. Για να αποκρύψουν τον κοινωνικό πόλεμο που μαίνεται σε στρατεύουν σε έναν άλλο πόλεμο.
Πόλεμος
42 εκατομμύρια άνθρωποι μετακινήθηκαν μόνο το 2008 λόγω ιμπερεαλιστικών πολέμων, εμφύλιων συρράξεων, χρεοκοπημένων οικονομιών, απολυταρχικών καθεστώτων.
.
Ω, ευγενείς πατριώτες, σίγουρα τους μετανάστες δε τους έσπρωξε εδώ η κακή τους τύχη. Μάλλον, ο δυτικός κόσμος φαντάζει παράδεισος μπροστά στην κόλαση που έχει επιβληθεί από την καπιταλιστική στρατιωτική μηχανή στις επαρχίες της Αυτοκρατορίας. Μια μηχανή βίας και καταστροφής στην οποία, σαν γνήσιο «ανθρωπιστικό» κράτος συμμετέχει και η ελλάδα. Τι κάνει ο Γιώργος στο αφγανιστάν μητέρα; Μήπως αναβιώνει τον μύθο του μεγαλέκου;
Ο καπιταλιστικός πόλεμος που διεξάγεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, μεταφέρεται σταδιακά μαζί με τους εκατομμύρια μετανάστες στα μητροπολιτικά κέντρα του δυτικού κόσμου. Δεν είναι πόλεμος φυλετικός, ούτε πόλεμος πολιτισμών, είναι ένας διεθνής ταξικός πόλεμος. Μπορεί για κάποιους να περνάει ξυστά από την ζωή τους και να γίνεται ορατός όταν οι μπάτσοι σκοτώσουν το παιδί τους, για κάποιους άλλους είναι η ίδια τους η ζωή. Από το βομβαρδισμό στην Καμπούλ, στον εμβολισμό μιας βάρκας στο Αιγαίο, τον εξευτελισμό σε έναν αστυνομικό έλεγχο, την φυλάκιση σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, στην μαύρη εργασία, στην καταναγκαστική πορνεία, στο εμπόριο οργάνων. Η φιγούρα μετανάστης φέρει μέσα της την συμπύκνωση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Αποτελεί ένα αναγκαίο «υπο-προϊόν» ενός συστήματος που υπάρχει για να κλέβει, να μετατρέπει τα πάντα – ανθρώπους, ζώα και φυσικούς πόρους - σε εμπορεύματα, και στο τέλος να τα καταστρέφει. Ενός συστήματος που αν δεν σε σκοτώνει πραγματικά σε καθηλώνει σε μια μίζερη επιβίωση μεταξύ ριάλιτυ σόου και εργασιακής κατάθλιψης.
Δεν θα τους αφήσουμε μόνους.
Οι απεργία στα εργοτάξια της ολυμπιάδας του 2004 από ντόπιους και ξένους εργάτες λίγους μήνες πριν την έναρξη των αγώνων, η δυναμική απάντηση της δολοφονίας του νιγηριανού Τόνυ Ονόουα στην Θεσσαλονίκη, οι διαδηλώσεις στην Πάτρα για την αξιοπρεπή διαβίωση και την ελευθερία στην μετακίνηση, η απεργία εργατών γης στην Μανωλάδα, η απεργία πείνας ανηλίκων μεταναστών στην Μυτιλήνη, η απεργία πείνας στα Χανιά, η μαζική απεργία πείνας στις φυλακές τον Νοέμβρη του 2008, οι διαδηλώσεις στην Πέτρου Ράλλη, η εξέγερση του Δεκέμβρη, το κίνημα αλληλεγγύης στην Κ. Κούνεβα, η δυναμική αντίσταση στην επίθεση φασιστών στο Παλιό Εφετείο, οι συγκρούσεις στο κέντρο της Αθήνας με αφορμή την θρησκευτική προσβολή, αποδεικνύουν πως αυτό που φοβούνταν ή θελαν να προλάβουν τα αφεντικά είναι πλέον πραγματικότητα.
Στο δρόμο σπάμε την εθνική ενότητα
Οι αγώνες των μεταναστών, οι κοινοί αγώνες ντόπιων και ξένων εργαζομένων, η συνάντηση στους δρόμους της εξέγερσης του Δεκέμβρη είναι ο τόπος όπου καταργούνται στην πράξη οι ρατσιστικές πολιτικές. Είναι το σημείο όπου αντιστρέφεται η θυματοποίηση και η περιθωριοποίηση από τα ίδια τα υποκείμενα επιστρέφοντας ένα κομμάτι της βίας που υφίστανται πίσω. Είναι το σημείο που μπορούμε να συναντηθούμε για να οικοδομήσουμε μαζί ένα κόσμο αλληλεγγύης και αξιοπρέπειας. Ένα κόσμο χωρίς σύνορα, κράτη και εκμετάλλευση.
σχετικά tags: μετανάστες, αλληλεγγύη








