Να υφάνουμε την ανατροπή με το νήμα των αρνήσεων και των ονείρων μας
Στις 20 Μάρτη 2004 καταλάβαμε το παλιό, εγκαταλελειμμένο από τη δεκαετία του ’60, υφαντουργείο της ΥΦΑΝΕΤ στη Κάτω Τούμπα. Με λέξεις και έννοιες καρφωμένες στο μυαλό μας όπως κατάληψη, χώρος αντίστασης, δημιουργία και ελευθερία, απελευθέρωση του κλεμμένου χρόνου και χώρου, κατεδάφιση του καπιταλιστικού κόσμου. Με εργαλεία την αυτοοργάνωση, την αντιιεραρχεία, την ομοφωνία, την αλληλεγγύη, και την ισότιμη συνδιαμόρφωση κοινών αρχών και ιδεών. Μπήκαμε σε αυτό το ερειπωμένο από την καπιταλιστική αναδιαρθωση βιομηχανικό κτίριο, αλλά γεμάτο μνήμες εργατικών αγώνων και υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας να επαναφέρουμε το επαναστατικό πρόταγμα στην καθημερινή ζωή.
ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΛΕΞΗ ΕΠΙΚΙΝ∆ΥΝΗ
ΝΑ ΞΑΝΑΕΦΕΥΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ,
ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΟΛΟ.
Στήσαμε τούβλο τούβλο το κτίριο και τις δομές του. Τη κατάληψη ως μια ακόμη δομή του γενικευμένου κινηματικού προτάγματος της ανατροπής, τη συνέλευση ως κυρίαρχο και μόνο συλλογικό όργανο της κατάληψης. Το καφενείο, τη δανειστική βιβλιοθήκη, την αίθουσα των υπολογιστών, την αίθουσα των συνελεύσεων και των προβολών. Το χαριστικό παζάρι. Τον υπόγειο χώρο εκδηλώσεων. Δίπλα μας στήθηκαν και άλλες δομές από εμάς και από ανθρώπους που μοιράστηκαν εκτός από το χώρο, και τις αρχές μας. Η στεγαστική κολλεκτίβα. Οι ομάδες για την έμφυλη καταπίεση, για τα κινήματα πόλης, για την βιοτεχνολογία, για την επισφάλεια της εργασίας. Την αίθουσα χορού και γυμναστικής. Όλες αυτές οι δομές και οι χώροι φιλοξένησαν αναρίθμητες εκδηλώσεις, συζητήσεις, συντροφικές κουζίνες, εβδομαδιαία θεματικά καφενεία, συναυλίες, θεατρικά δρώμενα και παραστάσεις, προβολές ταινιών και φεστιβάλ πολιτικού ντοκιμαντέρ. Σε αυτές τις δομές και σε αυτούς τους χώρους φτιάξαμε ταινίες και παίξαμε τα δικά μας επιτραπέζια παιγνίδια, παρουσιάσαμε βιβλία και έντυπα, στήσαμε καλλιτεχνικές κατασκευές και εκθέσεις, χορέψαμε και τραγουδήσαμε. Αποκοιμηθήκαμε και Ονειρευτήκαμε. Κάποιοι και κάποιες ερωτευτήκαμε. Φυσικά και μαλώσαμε και παρεξηγηθήκαμε. Ενίοτε, δεν εξηγηθήκαμε… Όμως συνεχίζουμε, προσπαθώντας να μάθουμε από τα λάθη και τις ελλείψεις μας. Γιατί μόνο αυτός που δεν πράττει αποφεύγει τα λάθη.
Σε αυτά τα έξι χρόνια στήσαμε καμπάνιες και καλέσαμε σε κινητοποιήσεις: ο εθνικισμός, η άνοδος της λαϊκιστικής ακροδεξιάς και η αλληλεγγύη στους μετανάστες ήταν το πρώτο πεδίο ανταγωνισμού που στρατευτήκαμε. Το καλούσαν τα ρατσιστικά πογκρόμ και οι δολοφονίες σε βάρος μεταναστών, τα συνέδρια των εθνικιστικών κομμάτων, οι επιθέσεις των ακροδεξιών συμμοριών, η αγαστή συνεργασία της πολιτικής και της θρησκευτικής ηγεσίας αυτής της πόλης, που από παλιά στραγγαλίζει κάθε φωνή αντίστασης ταξικότητας και διαφορετικότητας, πατώντας πάνω από κορμιά χτυπημένων, δολοφονημένων και εκτοπισμένων ανθρώπων. Είτε στα ξερονήσια είτε στο Άουσβιτς.
Η αλληλεγγύη σε αγωνιζόμενους ανθρώπους που δέχτηκαν την καταστολή του κράτους είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο της δράσης της ΥΦΑΝΕΤ. Το κράτος ασφάλειας που γίνεται ο κανόνας σε σχέση με το κράτος πρόνοιας που μπαίνει για πάντα στη γωνία, η κοινωνία του ελέγχου και της επιτήρησης, τα νομοθετικά μέτρα που εισάγουν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης σε μετανάστες, πρόσφυγες, πολιτικούς και κοινωνικούς αγωνιστές έχουν αποτελέσει αυτονόητα πεδία κινητοποίησής μας.
Ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν για όλους και όλες μας μία βιωμένη εξέγερση. Στην πρώτη μεταπολιτευτική κοινωνική εξέγερση, συμπράξαμε με ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια σε νέα πεδία δράσεων, συγκρούσεων και άρσης των διαχωρισμών. Τα υποκείμενα του αγώνα συναντήθηκαν στο δρόμο και έφτιαξαν τις δικές τους διαδρομές ανεξάρτητα από σχέδια, στρατηγικές και πρωτοπορίες. Από αυτή την εκρηκτική ώσμωση γεννήθηκε μια νέα διάχυτη αντιεξουσία που άφησε παρακαταθήκη μαχητικότητας στο δρόμο, συνελεύσεις γειτονιάς, το κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα.
Μετά την εξέγερση ήρθε –αναμενόμενα- η αντιεξέγερση. Το κράτος και η κυριαρχία αφού συκοφάντησαν, στη συνέχεια εκδικήθηκαν όσους τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι. Οι μετανάστες και οι καταλήψεις ήταν το προνομιακό πεδίο επιχειρούμενης επέμβασης του κράτους με όλα τα μέσα κρατικής και παρακρατικής καταστολής. Το καλοκαίρι του 2009 ήταν μία περίοδος αυξημένης επαγρύπνησης για εμάς, και όχι αδικαιολόγητα. Τα σχέδια επέμβασης είδαν το φως της δημοσιότητας, τα κατά παραγγελία δημοσιεύματα στις τοπικές εφημερίδες δεν έλειψαν, ούτε βέβαια και τα γκαζάκια έξω από την πόρτα της κατάληψης. Όλοι αυτοί αυταπατώνται αν νομίζουν ότι το γκρέμισμα των τοιχών της κατάληψης μπορεί να ανακόψει το λόγο και τη δράση μας.
Το φθινόπωρο και ο χειμώνας του 2010 κατέδειξαν τον απώτερο σκοπό των σχεδίων της κυριαρχίας. Στο σκηνικό της κρίσης του παγκόσμιου και ελληνικού καπιταλιστικού χρηματοπιστωτικού συστήματος ολοένα πιο πολλοί άνθρωποι σπάνε τους διαχωρισμούς τους, συλλογικοποιούνται, αγωνίζονται. Οι καταλήψεις μπορούν να γίνουν χώροι συνάντησης και προετοιμασίας τους εδάφους για τις νέες κοινότητες των εξεγερμένων του αυτόνομου εργατικού χώρου.
Από τις επιθέσεις στα εμπορεύματα και σε τόπους που η εξουσία και το κεφάλαιο εμπεδώνονται σαν σχέσεις, μέχρι την δημιουργία δομών και αντι-θεσμίσεων, μια νέα πρόταση κοινωνικής οργάνωσης παράγεται και δοκιμάζεται ήδη. Ξέρουμε πια πως τίποτα δεν θα μας χαριστεί. Είμαστε εδώ, συνεχίζουμε.
Να υφάνουμε την ανατροπή
με το νήμα των αρνήσεων
και των ονείρων μας.









